New York, Mee 1957. De Pierre Dreyfus, CEO vu Renault, steet stolz an engem brandneie Showroom op der Park Avenue. Ronderëm hien entdecken amerikanesch Journalisten e klengt franséischt Auto, dat se nach net gesinn hunn: de Renault Dauphine . An e puer Méint wäert et den zweetmeeschtverkaaften Importauto an den USA sinn. An e puer Joer wäert en als ee vun de schlëmmste Gefierer vun allen Zäiten opgezielt sinn. Wéi kann eng Erfollegsgeschicht sou séier an en Albtraum ginn? Ech erzielen Iech d'Geschicht vum gréisste gescheiterten amerikaneschen Abenteuer an der franséischer Automobilindustrie.

{Diaen}

Fir dës Geschicht ze verstoen, musse mir als éischt d'Denkweis bei Renault Mëtt vun den 1950er Joren verstoen. De Pierre Dreyfus hat grad d'Leedung vun der Firma iwwerholl, nodeems de Pierre Lefaucheux am Joer 1955 tragesch gestuerwen ass. Als iwwerzeegte Sozialist a Jura-Dokter hat den Dreyfus eng Visioun: Renault zu engem internationale Produzent ze maachen. An dofir huet hien alles op d'Dauphine vertraut.

Mä als éischt, loosst mech Iech vum Fernand Picard erzielen, dem Mann, deen dësen Auto geschaf huet. Als visionären Ingenieur a Studiendirekter bei Renault huet hien de "Projet 109" vun 1949 un iwwerwaacht. Ech spueren Iech déi technesch Detailer, mä am August 1953 ass de Picard perséinlech 2.200 Kilometer a Spuenien mat engem Prototyp gefuer, fir den Auto ze testen. Hie ass déi Zort Chef, déi sech d'Hänn dreckeg mécht, an dat fannen ech super.

Also offensichtlech, wéi den Dauphine am Mee 1957 an den USA ukomm ass, ass en net ouni eidel Hänn ukomm. Renault hat un alles geduecht: méi Chrom fir den Amerikaner ze gefalen, méi grouss Scheinwerfer, verstäerkt Stossstangen, eng "ganz kal" Heizung - well, nun ja, tëscht dem elsässesche Klima an de Wantere vu Minnesota gëtt et e grousse Ënnerscheed. Si hunn souguer de Tachometer geännert, sou datt en a Kilometer ugewise gouf. Grouss Professionalitéit, schéngt et.

Éischten Erfolleg: wéi alles méiglech schéngt

An et huet funktionéiert! 102.000 Stéck goufen 1959 verkaaft. Fir e klenge franséischen Auto an den USA war dat ongehéiert. Den Dauphine gouf den zweetmeeschtverkaaften Importauto, direkt hannert dem Volkswagen Käfer. Den Dreyfus konnt houfreg op sech sinn.

Mee ech hunn eng Schwächt fir logistesch Detailer, also loosst mech Iech erzielen, wéi Renault et fäerdeg bréngt, all dës Autoen ze transportéieren. Am Joer 1957 hunn si d' Compagnie d'Affrètement et de Transport gegrënnt, a rodt emol mat wat si hir Dauphines transportéieren? Mat ale Liberty Ships ! Dir wësst, déi Schëffer, déi England am Zweete Weltkrich beliwwert hunn. Renault huet se kaaft an ëmgebaut, fir bis zu 1.200 Autoen all ze transportéieren. D'Rees? 20 Deeg bis Florida, 35 Deeg bis Kalifornien. Et ass e schéint industriellt Abenteuer.

Déi éischt Warnzeechen

Ausser datt et ee klenge Problem gëtt. E jonke Stagiaire vun der Columbia University schreift e Bericht fir Renault Inc. zu New York. Säin Numm? Bernard Hanon . Seet Iech deen Numm näischt? Normalerweis, am Joer 1957 war hie just e Student. Mä dee selwechte Bernard Hanon sollt 1981 President vu Renault ginn. An a sengem Bericht huet hien eng Kris um amerikanesche Maart virausgesot, déi alles zesummebriechen géif.

Den Direkter vu Renault Inc. liest de Rapport a... archivéiert en. Groussen Irrtum . Well Jore méi spéit, wéi Gesandten aus dem franséische Sëtz kommen, fir d'amerikanesch Katastroph z'ënnersichen, fannen se dëse Rapport vergiess an enger Tirang. Heiansdo ass et besser, op Stagiairen ze lauschteren.

Ausserdeem, wësst Dir wat ech faszinant un dëser Geschicht fannen? Den Dauphine war e fantastescht Auto an Europa. Wann ech en Dauphine a menger Sammlung gesinn, kann ech net anescht wéi un all déi zerstéiert Dreem ze denken. Well dat ass jo dat, ëm wat et beim Auto geet: Geschichten vu Männer, Visioun a heiansdo och iwwerwältegend Echec.

Dofir hunn ech mäi Buttek BernardMiniatures.fr opgemaach. Well hannert all Miniatur stécht eng Geschicht. Ech hunn iwwer 1.500 Modeller op Lager, haaptsächlech am Moossstaf 1/43, an natierlech e puer Dauphines, déi mech un dëst amerikanescht Epos erënneren. Gutt, ech sinn net sou e grousse Site, dofir hunn ech dacks nëmmen een oder zwee Stécker vun all Modell, awer dat mécht et och charmant. Ech hunn natierlech Renault, awer och Autoen aus den 50er bis an d'90er, e bësse vun allem. D'Liwwerung ass gratis ab 75€ a Frankräich, an ech passen drop op, alles gutt ze verpacken, well dës kleng Autoen Geschichten erzielen, awer si futti ginn och liicht. Kuckt Iech emol op bernardminiatures.fr un, wann Dir interesséiert sidd. Elo komme mer zréck op eis Dauphine, déi geschwënn hiren Ënnergang begéint...

Zesummebroch: Wann den Dram an en Albtraum verwandelt gëtt

1960. Alles brécht zesummen . D'Verkafszuele vum Dauphine falen an engem Joer ëm 44 %. Bal 60.000 Gefierer sammelen sech am Lagerbestand – dat sinn d'Verkafszuele vun engem ganze Joer! Stellt Iech déi finanziell Katastroph vir.

Mä firwat sou e Réckgang? Well déi amerikanesch Realitéit d'Dauphine mat héijer Geschwindegkeet ahëlt. D'Clienten entdecken, datt hiert schéint klengt franséischt Meedchen e puer... Jugendfehler huet, soe mer emol.

Fatal Mängel

Als éischt, amerikanesch Wanteren . Trotz der "extremer Keelt"-Hëtzt huet den Dauphine Problemer beim Start bei Minustemperaturen. Dann, de Stëbs: an den USA ass en iwwerall, an d'Waasserdichtheet vum Auto ass net optimal. Mee dat Schlëmmst ass d'Korrosioun . D'Salz, dat se am Wanter op d'Stroosse maachen, frësst d'Karosserie wierklech of.

An dann ginn et nach d'Qualitéitsproblemer: verblendete Chrom, blasend Lack a brécheg Plastik. D'Time Magazin wäert net ëm de Busch goen: den Dauphine kënnt op déi 9. Plaz a senger Lëscht vun de "schlëmmsten Autoen aller Zäiten". Den Autokritiker nennt en "dat ineffizientst Stéck franséisch Ingenieurskonscht zënter der Maginot-Linn". Aua. Hie füügt souguer derbäi, datt "mat 32 Sekonnen Zäit fir 96 km/h ze erreechen, den Dauphine e seriéisen Nodeel an engem Drag Race mat landwirtschaftleche Maschinnen ginn huet". Duebel Aua.

D'Verdeelungsnetz, dat "aus Stécker a Stécker" opgebaut gouf

Mä dat eigentlecht Problem ass, datt Renault kee richtegt Vertriebsnetz an den USA huet. D'Händler ginn zimlech zoufälleg ausgewielt, ouni Ausbildung oder Nofolleg. D'Resultat: kee Service After-Sales, deen dem Numm gerecht gëtt . Wann Ären Dauphine futti geet – an dat geschitt dacks – dann huet Dir en Auto, deen immobiliséiert ass a keng Méiglechkeet huet, en richteg ze reparéieren.

Ech hunn Berichter aus där Zäit gelies, an déi sinn opbauend. Clienten, déi Méint op Ersatzdeeler waarden, falsch Reparaturen, Händler, déi net emol wëssen, wéi en Auto se verkafen. D'Image vu Renault, an dat vu franséischen Autoen am Allgemengen, huet e Schlag erlidden, vun deem et sech ni wierklech erhuele wäert.

Déi saftegst Anekdoten aus dem Fiasko

Mä waart emol, well ech hunn dat Bescht fir d'lescht gespuert. Dës Geschicht ass voller absolut onheemlecher Anekdoten.

Autoen verluer bei Naturkatastrophen

Halt ären Hutt fest: Renault huet méi wéi 6.000 Gefierer verluer, déi als onverkaafbar ugesi goufen, nodeems en Hurrikan Houston an eng Flutwell New York getraff hunn. 6.000 Dauphines! Dat nennen mer Pech. An als ob dat net schonn genuch wier, sinn e puer importéiert Dauphines wéinst dem Manktem un engem richtege Verdeelungsnetz bal an den Häfen opginn a verrosten . D'Bild ass schrecklech: Honnerte vu klenge franséischen Autoen, déi ënner der amerikanescher Sonn lues a lues futti ginn.

Déi onerwaart Ëmstellung op Elektroautoen

Mee hei gëtt et witzeg: Verschidde amerikanesch Handwierker hunn dës verloossen Dauphines geholl an an Elektroautoen ëmgewandelt! Jo, tëscht 1959 an 1962 sinn déi rar Henney Kilowatt Dauphines gebuer. D'Iddi? En minimalistesch an liicht Auto, deen séier a Masseproduktioun fir e verstännege Präis konnt ginn. Schlussendlech war den Dauphine senger Zäit vläicht viraus...

De vergiessene prophetesche Bericht

An dann ass do nach déi Geschicht vum Bernard Hanon, déi ech Iech erzielt hunn. Stellt Iech d'Szen vir: Joer nom Fiasko kommen franséisch Manager zu New York un, fir erauszefannen, wat geschitt ass. Si duerchsichen d'Büroen a stoussen op dëse Bericht vun engem jonke Stagiaire, deen alles virausgesinn hat. De zukünftege President vu Renault war senge Kollegen 20 Joer viraus . Heiansdo kënnt d'Wourecht aus dem Mond vu jonke Leit.

Déi dauerhaft Ierfschaft vum Echec

Schlussendlech ass d'amerikanescht Abenteuer vun der Dauphine mat engem klore Versoen op en Enn gaangen, deen e stännege Spuer am Image vu franséischen Autoen iwwer den Atlantik hannerlooss huet. "Franséisch Autoen si schlecht" war d'Meenung, déi sech bei den amerikanesche Konsumenten niddergelooss huet. Dës negativ Reputatioun géif all franséisch Hiersteller fir Joerzéngte behënneren, a souguer spéider Versich vu Renault a Peugeot beaflossen.

Dëst ass eng deier Lektioun an der Internationaliséierung. Den amerikanesche Maart attackéiert een net mat engem Auto, deen schlecht un ënnerschiddlech Klima ugepasst ass, a virun allem net ouni e solides Verdeelungsnetz. De Pierre Dreyfus a seng Équippe wäerten dat op déi haart Manéier léieren .

Mä wësst Dir wat? Trotz dësem klore Versoen hunn ech ëmmer nach eng besonnesch Léift fir dëse klenge Dauphine. Well en eppes Schéines representéiert: Dreistheet . D'Dreistheet ze gleewen, datt e klenge franséischen Auto Amerika kéint erueweren. D'Dreistheet vum Dreyfus, vum Picard, vun all deenen Équipen, déi drun gegleeft hunn.

Wann Echec zu enger Legend gëtt

Haut, wann ech eng Dauphine kucken - echt oder Miniatur - denken ech net un de amerikanesche Fiasko. Ech denken un all déi Ingenieuren, déi Dag an Nuecht geschafft hunn, fir hiert Auto un den amerikanesche Maart unzepassen. Ech denken un déi Aarbechter zu Le Havre, déi d'Liberty-Schëffer gelueden hunn. Ech denken un de Pierre Dreyfus, deen oprecht gegleeft huet, datt hie mat sengem klenge franséischen Auto Amerika kéint erueweren.

Dat ass et, ëm wat et bei Autoen geet: Dreem, Echec, Lektiounen. An heiansdo léieren eis déi gréisst Echec méi iwwer eis selwer wéi déi gréisst Erfolleger. Den Dauphine huet Amerika net eruewert, awer hie schreift Geschicht . An um Enn ass dat vläicht dat Wichtegst.

Also, déi nächst Kéier wann Dir op der Strooss op eng Dauphine trefft – et geschitt ëmmer nach, dës Kleng sinn onvernéierbar – denkt un dësen amerikaneschen Epos. Denkt un all déi Männer, déi un hiren Dram gegleeft hunn an en bis zum Schluss verfollegt hunn, trotz den Hindernisser.

Well letztendlich ass dat dat, wat Autoen spannend mécht: si sinn net nëmme Maschinnen, si sinn mënschlech Geschichten . An d'Geschicht vun der amerikanescher Dauphine, och e Versoen, bleift eng vun de schéinsten, déi ech jee d'Chance krut ze erzielen.