16 mei 1968, strand van Deauville. Terwijl Parijs in brand stond en studenten op straat protesteerden, onthulde Citroën in stilte een revolutionaire auto op de golfbaan van de Normandische badplaats die geschiedenis zou schrijven: de Méhari . Acht kleurrijke voertuigen stonden geparkeerd op het groene gras, en niemand had kunnen vermoeden dat dit kleine plastic autootje een van de meest iconische iconen van de Franse autosport zou worden.

Toen ik het verhaal van de Méhari ontdekte, begreep ik meteen waarom het vandaag de dag nog steeds fascineert. Het is niet zomaar een auto, het is een revolutie op wielen, een plastic utopie geboren uit de briljante geest van een oorlogsheld die industrieel visionair werd.

{dia's}

Vandaag vertel ik je het ongelooflijke verhaal van de Citroën Méhari: hoe een ogenschijnlijk onschuldige strandauto een revolutie teweegbracht in de auto-industrie, 19 jaar productie overleefde, Hollywood veroverde en waarom hij 55 jaar later nog steeds absoluut onverwoestbaar is .

De oorlogsheld die plastic revolutioneerde

Om de ontstaansgeschiedenis van de Méhari te begrijpen, moeten we eerst iets over de maker ervan vertellen. En houd je vast, want Roland de la Poype is niet zomaar een ingenieur.

Het is 1943, ergens boven het oostfront. Een 24-jarige Franse piloot vliegt gevechtsmissies met het Normandie-Niemen Squadron, de legendarische eenheid die samen met de Sovjets vecht tegen de Luftwaffe. Deze piloot heet Roland de la Poype en hij heeft net zijn 16e vijandelijke vliegtuig neergeschoten. Op 27-jarige leeftijd wordt hij Companion of the Liberation. Je weet wel, zoiets krijg je alleen als je echt heel heldhaftig bent.

Maar Roland was niet het type dat tevreden was met zijn medailles. Na de oorlog stortte deze visionair zich op de kunststofindustrie. En daar, moet ik toegeven, had die man echt flair - hij ontwierp de Dop berlingot , je weet wel, dat kleine shampoozakje ontworpen door Vasarely dat overal te vinden was in de jaren 60. Oh, en trouwens, hij richtte ook Marineland op in Antibes. Precies dat.

In 1967 had Roland de la Poype een nieuwe obsessie: een auto volledig van plastic maken . Destijds was het revolutionair. Plastic in auto's bestond vrijwel niet. Maar hij geloofde er heilig in. Met zijn bedrijf SEAB en ontwerper Jean-Louis Barrault ontwikkelde hij een revolutionaire carrosserie van ABS - Acrylonitril-Butadieen-Styreen, voor zijn vrienden.

En het mooie van dit plastic is dat het in de massa gekleurd is . Wat betekent dat? Zelfs als je de carrosserie krast, blijft de kleur in de diepte hetzelfde. Sterker nog: na een impact keert de carrosserie terug naar zijn oorspronkelijke vorm. Het is sciencefiction voor die tijd!

Een lancering midden in een revolutie

Stel je de scène eens voor. Het is 16 mei 1968. In Parijs is er een rel. CRS-agenten vallen studenten aan, Frankrijk ligt plat en De Gaulle vertrekt binnenkort naar Baden-Baden om te kijken of het leger hem nog steeds steunt. En ondertussen organiseert Citroën in Deauville in alle stilte de onthulling van de Méhari op een golfbaan.

Ik denk dat de aanwezige journalisten zich achter de oren hebben gekrabd: "Dus, hebben we het over de revolutie of over het kleine plastic autootje?" De Méhari blijft uiteraard volledig onopgemerkt . De media hebben wel wat anders aan hun hoofd dan alleen maar over een strandautootje praten.

Maar Citroën had de locatie goed gekozen. Deauville is chic, het ligt aan zee – precies de uitstraling die ze hun nieuwe model wilden geven. Acht kleurrijke Méhari's geparkeerd op het groene gras van de golfbaan, met de parasols van de Côte Fleurie op de achtergrond. De boodschap was duidelijk: deze auto staat voor levensvreugde, ontspanning en vrijheid.

Een bewezen technische basis in een revolutionaire omgeving

Technisch gezien heeft Roland de la Poype het wiel niet opnieuw uitgevonden. De Méhari maakt gebruik van het Dyane-chassis en de 602cc tweecilindermotor van de Ami 6. Maar eerlijk gezegd was het slim bedacht. Waarom zou je een nieuwe motor ontwikkelen als die van Citroën perfect werkt?

En dan moet je toegeven dat de vering van de 2CV echt geniaal is. Op het strand, op hobbelige wegen, in greppels, deze auto komt overal. 535 kg leeg voor 400 kg laadvermogen, kun je je dat voorstellen? Het is bijna fiftyfifty!

Dus ja, met zijn 29 pk is het geen raket. Maar eerlijk gezegd, wie heeft er snelheid nodig als je zonder shirt over de rand rijdt met de wind in je haar?

De plasticrevolutie die de auto markeerde

Roland de la Poype was visionair omdat hij begreep dat plastic de toekomst van de auto was . In 1968 was het gebruik van ABS voor een complete carrosserie pure waanzin. Fabrikanten gebruikten plastic nauwelijks voor een paar interieurelementen.

En deze keuze zal briljant blijken te zijn. Kunststof carrosserie roest niet. Het is bestand tegen corrosie door zout water . Het is gemakkelijk te repareren. En het allerbelangrijkste: het behoudt zijn kleuren. Weet je waarom vintage Méhari's vandaag de dag nog steeds levendige kleuren hebben? Omdat de verf in het plastic zit, niet erop.

Bovendien durf ik te wedden dat als je een Méhari vindt die 40 jaar in de zon heeft gestaan, hij er beter uitziet dan een metalen auto van dezelfde leeftijd. Dat is de magie van in de massa gekleurd plastic.

Kleuren met woestijnnamen

En laten we het over die kleuren hebben! Citroën hield zich niet in. Alle officiële kleuren (behalve de gelimiteerde Azur) droegen namen van woestijngebieden : Hopi voor rood, Montana voor groen, Kalahari voor beige, Tibesti, Kirghiz voor oranje, Hoggar, Atacama voor geel...

Deze keuze was een direct eerbetoon aan de Méhari-dromedaris , waaraan de auto zijn naam ontleent. Deze woestijndieren, bekend om hun veelzijdigheid en duurzaamheid, waren precies het imago dat Citroën met zijn auto wilde uitstralen: robuust, betrouwbaar en in staat om alles aan te kunnen.

Als ik een oranje Kirgizische Méhari op een strand zie staan, krijg ik meteen het gevoel dat hij zonder blikken of blozen de Sahara zou kunnen doorkruisen. En weet je wat? Dat zou hij waarschijnlijk ook kunnen.

Een totaal onverwacht commercieel succes

Citroën had helemaal niet verwacht dat de Méhari zo'n succes zou worden. Hij was oorspronkelijk bedoeld als een nichemodel voor vakanties en vrije tijd. Het resultaat: 144.953 verkochte exemplaren in zijn 19-jarige carrière , met een piek van 13.910 exemplaren in 1974.

En de prijzen waren echt heel redelijk: 7.925 frank voor de tweezitsversie, 8.692 frank voor de vierzitsversie. Om je een idee te geven: een 2CV kostte destijds zo'n 6.000 frank. Dus ja, de Méhari was duurder, maar niet onbetaalbaar. En bovenal, voor die prijs had je een auto die uniek was in de wereld .

Een andere factor die bijdroeg aan het succes was het imago van totale vrijheid. Geen hardtop, afneembare deuren, een opklapbare voorruit... De Méhari was de ultieme anti-burgerlijke auto. Het was het voertuig voor wie anders wilde leven.

Het Franse leger omarmt de plasticrevolutie

En toen was er een onverwachte klant: het Franse leger . Tussen 1972 en 1987 bestelde het 11.457 Méhari's! Kunt u zich het tafereel voorstellen? Generaals die ontdekten dat een kleine plastic strandwagen hun zware Amerikaanse jeeps wel eens voordelig kon vervangen.

Het militaire voordeel van de Méhari was duidelijk: hij was licht en daardoor gemakkelijk te vervoeren. Stil dankzij de kleine motor. Mechanisch betrouwbaar. En bovenal lekvrij dankzij de kunststof carrosserie . Geen roest, geen permanente deuken en minimaal onderhoud.

Deze militaire Méharis hebben overal dienst gedaan: in Afrika, in Guyana, in de Franse overzeese gebieden... En veel ervan zijn bewaard gebleven en zijn vandaag de dag te vinden in collecties, herkenbaar aan hun karakteristieke legergroene verf.

Louis de Funès en filmische wijding

Maar wat de faam van de Méhari echt deed exploderen, was zijn verschijning in de "Gendarmes"-saga met Louis de Funès . Herinnert u zich die cultscènes waarin Cruchot en zijn collega's patrouilleren in hun kleine kaki autootjes?

Deze films zijn door miljoenen kijkers over de hele wereld bekeken. En voor velen was de Méhari in de eerste plaats dat: de auto van Louis de Funès. De associatie was zo sterk dat Citroën er niet eens reclame voor hoefde te maken.

Sterker nog, er staat een authentiek exemplaar uit deze films tentoongesteld in het Nationaal Automobielmuseum in Mulhouse . Toen ik hem zag, kreeg ik een rilling. Deze auto heeft hele generaties aan het lachen gemaakt!

Maar internationale erkenning kwam van elders. In 1973 gebruikte Elvis Presley een Méhari tijdens zijn "Aloha from Hawaii Via Satellite"-concert , dat live via satelliet over de hele wereld werd uitgezonden. Elvis en een Hawaiiaanse Méhari, kun je je die cocktail voorstellen? Dat was product placement avant la lettre!

Speciale uitvoeringen waar verzamelaars van dromen

Citroën heeft in de loop der jaren verschillende speciale edities uitgebracht die nu gewild zijn bij verzamelaars . De Méhari Azur, wit met blauwe accenten, werd aanvankelijk gelimiteerd tot 700 exemplaren voordat hij aan het assortiment werd toegevoegd. Vandaag de dag is het dé versie waar iedereen om vecht.

Er was ook de Beach-versie, Atacama Yellow, exclusief bestemd voor Spanje en Portugal. Deze is nog zeldzamer. En dan zijn er nog al die exotische kleuren die je meteen zin geven om op vakantie te gaan.

Waar ik helemaal weg van ben, is Kirgizisch oranje. Deze kleur belichaamt de Méhari-spirit: zonnig, optimistisch en een tikje gek. Als je er eentje op de weg ziet, kun je onmogelijk een glimlach op je gezicht krijgen.

Het internationale en sportieve avontuur

Wat minder bekend is, is dat de Méhari een opmerkelijke sportcarrière heeft gehad . Hij nam deel aan prestigieuze rally's: Luik-Dakar-Luik in 1969, Parijs-Kaboel-Parijs in 1970 en zelfs Parijs-Dakar in 1980.

Stel je een kleine plastic strandauto voor die de Sahara doorkruist te midden van Range Rovers en andere giganten! Het was een David versus Goliath-versie. En hij presteerde opmerkelijk goed, wat bewijst dat de betrouwbaarheid van Citroën-monteurs niet langer in twijfel werd getrokken .

In de Verenigde Staten bood Budget Rent-A-Car tussen 1969 en 1970 Méharis te huur aan op Hawaï. Deze kleine auto's, die geen veiligheidsgordels hadden (omdat ze als vrachtwagens werden geclassificeerd), stelden toeristen in staat om de eilanden op een geheel originele manier te verkennen, lang voordat er Jeep Wranglers te huur waren.

Dat was de Méhari-gedachte: overal heen gaan, alles zien, alles beleven , zonder jezelf al te serieus te nemen, maar met een gekke stijl.

Het einde van een tijdperk en de elektrische renaissance

In 1987, na 19 jaar trouwe dienst, stopte de productie van de Méhari . De veiligheidsnormen evolueerden, de smaak veranderde en Citroën besloot een nieuwe bladzijde om te slaan. Het was het einde van een tijdperk.

Maar het verhaal eindigt daar niet. In 2016 bracht Citroën de e-Méhari uit, een 100% elektrische versie die een eerbetoon is aan het oorspronkelijke model. Dezelfde spirit, dezelfde vrijheid, maar met 21e-eeuwse technologie.

Eerlijk gezegd, toen ik de e-Méhari voor het eerst zag, had ik tranen in mijn ogen. Dat silhouet, die kleuren, die vrijheidszin... Het was er allemaal. Roland de la Poype zou trots zijn geweest als hij had gezien dat zijn visuele droom de decennia had overleefd.

Tegenwoordig wordt de e-Méhari niet meer geproduceerd, maar hij heeft één ding bewezen: de Méhari-spirit is tijdloos . Deze drang naar ontsnapping, deze afwijzing van banaliteit, deze vreugde van het autoleven, hij verveelt nooit.

De onverwoestbare erfenis van een revolutionaire auto

Maar laten we het eens over dat erfgoed hebben. Als je tegenwoordig een Méhari ziet, ziet hij er vaak frisser uit dan een metalen auto die twee keer zo nieuw is. Dat is de magie van in de massa geverfd plastic . Geen roest, geen verkleuring, geen zichtbare veroudering.

En dan zijn ongelooflijke veelzijdigheid! Strandauto in de zomer, gebruiksvoertuig voor ambachtslieden, militair ros voor het leger, filmster met Louis de Funès... De Méhari deed het allemaal, en met stijl.

Als ik onderweg een Méhari tegenkom, denk ik altijd: dit is een auto die geslaagd is in zijn gok. Om anders te zijn, om vrij te zijn, om vrolijk te zijn . In een steeds meer gestandaardiseerde autowereld blijft de Méhari een elektroshock van geluk.

En weet je wat me het meest fascineert? Deze plasticrevolutie, geboren uit het geniale brein van een oorlogsheld, blijft fabrikanten vandaag de dag inspireren. Kijk naar alle moderne auto's met hun plastic onderdelen, hun gekleurde bumpers, hun niet-metalen beschermingen... Roland de la Poype was echt een visionair .

{aanbevolen_collectie}

De Citroën Méhari was meer dan een auto. Het was een filosofie: een van puur plezier, toegankelijk avontuur en vrijheid op vier wielen. Deze kleine plastic auto bracht een revolutie teweeg in onze manier van denken over vrijetijdsautorijden.

Van zijn discrete lancering tijdens de revolutie van mei 1968 tot zijn moderne elektrische afstammeling heeft de Méhari de eeuwen overleefd zonder te verouderen. Onverwoestbaar van nature, onvergetelijk van aard .

Dus de volgende keer dat u op een vakantieweg een Kirgizische oranje of azuurblauwe Méhari tegenkomt, denk dan aan Roland de la Poype en zijn waanzinnige droom van een plastic auto. Deze oorlogsheld, die industrieel visionair werd, liet ons veel meer na dan een voertuig: hij liet ons een automobiele levenskunst na die uniek is in de wereld .